Ευχαριστώ θερμά την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος για την τιμητική διάκριση που απέσπασε το διήγημα μου «Το λάθος» στον 16ο παγκόσμιο λογοτεχνικό διαγωνισμό.
1ο Βραβείο: Καραγιαννίδης Κωνσταντίνος, «Νέστος, το ποτάμι της ζωής», (περιηγητικό κείμενο).
2ο Βραβείο: Ευθυμίου Αντώνιος, «20 γρόσια αγάπης», (χρονογράφημα, μονόλογος;)
3ο Βραβείο: Κουφός Νικόλαος, «Ο ήλιος της Ρώμης», (ταξιδιωτικές εντυπώσεις).
1ος Έπαινος: Βασιλειάδου Δέσποινα, «Το αγόρι που δεν ταίριαζε», (παραμύθι πρωτοχρονιάτικο).
2ος Έπαινος: Γάκης Αθανάσιος, «Θεών-Νίκη», (πεζοτράγουδο).
3ος Έπαινος: Ντόβας Μιλτιάδης, «Κλαίει», (πεζοτράγουδο).
Τιμητική Διάκριση: Ζυρνόγλου Μαρία, «Το λάθος», (ερωτική αυτοεξομολόγηση, απολογία).
Αναμνηστικό Ευγενικής Συμμετοχής: Σταμπολιάδης Φοίβος, «Ζωή σε λόγου μας»,
ηθογράφημα(;).
** Πηγή: https://elve1980.gr/?p=2355&fbclid=IwAR3pcRkcBQiloEDu0WmPEAMmRCQ80tXYKfC-5IP7G_FgNxrOpQ9QWImkPD0
Την κοίταζα σαν υπνωτισμένος καθώς απομακρύνονταν.
Νόμιζα πως την είχα ξεπεράσει, πως είχα επανακτήσει τον έλεγχο πια. Τον έλεγχο στο μυαλό, στις σκέψεις, στο σώμα. Νόμιζα πως όλα όσα την θύμιζαν, ξεθώριασαν. Σαν φόρεμα καλοκαιρινό που πλύθηκε πολλές φορές κι έχασε το χρώμα του. Πως όλα είχαν βυθιστεί επιτέλους στο πηγάδι των αναμνήσεων.
Αλλά το πηγάδι ήταν στοιχειωμένο. Μόνο για το δικό του νερό διψούσα κι έτσι ρούφηξα ξανά τις πνιγμένες αναμνήσεις κι εκείνη ανακλαδίστηκε μέσα μου, έτοιμη, με το μαχαίρι στο χέρι… Θα τα καταφέρω, έλεγα και ξαναέλεγα στον εαυτό μου. Δεν θα ξαναπαίξω το παιχνίδι της. Ήταν μάταιο όμως να αντιστέκομαι!
Αυτή η εμμονή, αυτή η επιθυμία η λαίμαργη που μου γεννούσε η ανάμνηση της, η τόσο αχόρταγη όσο και καταστροφική, είχε κυριέψει το μυαλό μου. Μέσα σε λίγα λεπτά κατάλαβα πως αυτό που προσπαθούσα να αποφύγω, ήταν όλα αυτά τα χρόνια θρονιασμένο στο κέντρο της ύπαρξής μου. Ναι. Είχα παγιδευτεί μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό, τα συναισθήματα μου ήταν η φυλακή μου. Μέσα μου, αιμορραγούσα. Εκείνη είχε βυθίσει το μαχαίρι, το είχε στρίψει κι εγώ αγαπούσα εκείνην, αγαπούσα το μαχαίρι, αγαπούσα την πληγή μου…
Νόμιζα πως την είχα ξεπεράσει, πως είχα επανακτήσει τον έλεγχο πια. Τον έλεγχο στο μυαλό, στις σκέψεις, στο σώμα. Νόμιζα πως όλα όσα την θύμιζαν, ξεθώριασαν. Σαν φόρεμα καλοκαιρινό που πλύθηκε πολλές φορές κι έχασε το χρώμα του. Πως όλα είχαν βυθιστεί επιτέλους στο πηγάδι των αναμνήσεων.
Αλλά το πηγάδι ήταν στοιχειωμένο. Μόνο για το δικό του νερό διψούσα κι έτσι ρούφηξα ξανά τις πνιγμένες αναμνήσεις κι εκείνη ανακλαδίστηκε μέσα μου, έτοιμη, με το μαχαίρι στο χέρι… Θα τα καταφέρω, έλεγα και ξαναέλεγα στον εαυτό μου. Δεν θα ξαναπαίξω το παιχνίδι της. Ήταν μάταιο όμως να αντιστέκομαι!
Αυτή η εμμονή, αυτή η επιθυμία η λαίμαργη που μου γεννούσε η ανάμνηση της, η τόσο αχόρταγη όσο και καταστροφική, είχε κυριέψει το μυαλό μου. Μέσα σε λίγα λεπτά κατάλαβα πως αυτό που προσπαθούσα να αποφύγω, ήταν όλα αυτά τα χρόνια θρονιασμένο στο κέντρο της ύπαρξής μου. Ναι. Είχα παγιδευτεί μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό, τα συναισθήματα μου ήταν η φυλακή μου. Μέσα μου, αιμορραγούσα. Εκείνη είχε βυθίσει το μαχαίρι, το είχε στρίψει κι εγώ αγαπούσα εκείνην, αγαπούσα το μαχαίρι, αγαπούσα την πληγή μου…
Ένα μικρό απόσπασμα
Το λάθος | Μαρία Ζυρνόγλου
